പിന്നെ വെണ്ണിക്കുളം യാത്ര...അത് വലിയ മാനക്കേടിന്റെ കഥയല്ല. ആയതിനാല് അത് ഞാന് ഒരു പോസ്റ്റാക്കാന് തീരുമാനിച്ചു...കാരണം- വിധുബാലാ… സ്റ്റില് ഐ ലവ് യു.....
എനിക്ക് അന്ന് കൂടിയാല് രണ്ടര വയസ്സ് പ്രായം. അമ്മയ്ക്ക് തനിയെ അമ്മ വീട്ടിലേക്ക് പോകാന് പേടിയായതിനാല് ബോഡി ഗാര്ഡായി ഈ രണ്ടര വയസ്സുകാരനെയും എടുത്ത് ഒരു ട്രാന്സ്പ്പോര്ട്ട് ബസ്സില് സ്ഥാനം ഉറപ്പിച്ചു. കണ്ടക്ടര് വന്നു. അമ്മ ടിക്കെറ്റെടുത്തു. അല്പം കഴിഞ്ഞ് എനിക്ക് ബോറടിച്ചപ്പോള് ഞാന് അമ്മയോട് പല ചോദ്യങ്ങളും ചോദിച്ച് ബുദ്ധിമുട്ടിച്ചു. [ബോറടിച്ചില്ലായെങ്കിലും എന്റെ നാക്ക് അടങ്ങി കിടക്കില്ല കേട്ടോ...] അവസാനം അമ്മയ്ക്ക് കണ്ടക്ടെര് സാര് കൊടുത്ത റ്റിക്കറ്റ് ഞാന് കൈവശമാക്കി. അപ്പോള് അമ്മ പറഞ്ഞു, റ്റിക്കറ്റ് കളയല്ലേ...സൂക്ഷിച്ച് വെക്കണേ... പിന്നെ അതായി എന്റെ സംശയം.. ഇത് എന്തിനു സൂക്ഷിച്ച് വെയ്ക്കണം? സൂക്ഷിച്ചില്ലെങ്കില് എന്ത് പറ്റും? ഈ ചോദ്യങ്ങള്ക്ക് എല്ലാം പാകത്തിനുള്ള ഉത്തരം അമ്മ പറഞ്ഞു തന്നു കൊണ്ടിരുന്നു. അവസാനം ഞങ്ങള് അമ്മ വീട്ടില് എത്തി ചേര്ന്നു. അമ്മ വീട്ടില് ചെന്ന് കുറച്ച് കഴിഞ്ഞപ്പോള് മുതല് എന്റെ മൂക്കൊലിക്കാന് തുടങ്ങി. എന്റെ അമ്മയുടെ അമ്മായി ഒരു വലിയ ഹോമിയോപൊതി ഡോക്ടറാണു. ആയതിനാല് എന്റെ ചെറുതും വലുതുമായ എല്ലാ രോഗങ്ങള്ക്കും ഉള്ള 'വിസ്വസ്ത സ്ഥാപനം'ആണു ഈ അമ്മയിയുടെ ഹോമിയോ പ്രയോഗം. മൂക്കില് നിന്നും പ്രവാഹം കൂടിയതിനെ തുടര്ന്ന്, സൂസി ആന്റിയുടെ അടുത്ത് പോകാന് ഉള്ള എന്റെ ആവശ്യം അമ്മയെ അറിയിച്ചു. പക്ഷെ അമ്മ അത് അത്ര കാര്യമാക്കിയില്ല. ഞങ്ങള് തിരിച്ച് വീട്ടില് വന്നു. അപ്പോഴും എന്റെ മൂക്ക് ഇംഗ്ലീഷ്കാരന്റെ ഭാഷയില് പറഞ്ഞാല് റണ് ചെയ്തു കൊണ്ടേയിരുന്നു -Running Nose. അമ്മ ചില ചില്ലറ പൊടികൈകള് എന്നില് പ്രയോഗിച്ചെങ്കിലും അതു എന്നില് ഏശിയതേയില്ല. 2 ദിവസം കഴിഞ്ഞപ്പോള്, എനിക്ക് പനിയായി. ഒപ്പം മൂക്കിനും വായിക്കും വല്ലാത്ത നാറ്റവും. അങ്ങനെ അപ്പയും അമ്മയും കൂടി എന്നെ ഡോക്ടറുടെ അടുത്ത് കൊണ്ട് പോയി. ഡോക്ടര് എന്നെ വിശദമായി പരിശോധിച്ചിട്ട്, സൈനസ്സയിറ്റിസ് ആണെന്ന് വിധി എഴുതി. പിന്നെ 2 കടലാസ് നിറയെ കുനു കുനെ മരുന്നും കുറിച്ച് തന്നു. ഈ മരുന്നും എനിക്ക് ഫലിച്ചില്ല. അങ്ങനെ എന്നെ ഒരു ഇ.എന്.റ്റി ഡോക്ടറെ തന്നെ കൊണ്ട് കാണിച്ചു. ഡോക്ടര് നമ്മുടെ ശിക്കാരി ശംഭുവിനെ പോലെ തലയില് വലിയ ലൈറ്റും ഒക്കെ ഫിറ്റ് ചെയ്ത് എന്റെ മൂക്കു വിശദമായി [മാസ്ക്ക് കെട്ടി] പരിശോധിച്ചു. [ഇപ്പ്പ്പോഴായിരുന്നെങ്കില് ഡോക്ടര്, മൂക്കില് പഞ്ഞി അത്തറില് മുക്കി വെച്ചേനെ.] ഒടുക്കം തന്റെ കൈയില് ഇരുന്ന് ഒരു കൊടില് വെച്ച് എന്റെ മൂക്കില് കുത്തി. ആ ഒറ്റ കുത്തില് എന്റെ മൂക്കില് നിന്നും കട്ട ചോര പുറത്തേക്കൊഴുകി. ആ ഡോക്ടര് വേറെ ചില മരുന്നുകള് കൂടി കുറിച്ചു. ഉംഹും എനിക്കു യാതൊരു കുറവുമില്ല. അമ്മയുടെ ഭാഷയില് പറഞ്ഞാല്, എന്റെ അടുത്ത് വരുമ്പോള് ഇറച്ചിക്കടയില് ഇറച്ചി ചീഞ്ഞ നാറ്റം. പെറ്റ അമ്മ സഹിക്കില്ല.. പിന്നെ വെറുതാക്കാരുടെ കാര്യം പറയണോ??? സ്വന്തം മകന് ചൊറിക്കുട്ടനാണെങ്കിലും, അവന് അപ്പനും, അമ്മയ്ക്കും മണിക്കുട്ടനാണല്ലോ...അങ്ങനെ ഈ മണിക്കുട്ടന്റെ smell സഹിച്ച് നമ്മുടെ ഹോമിയോ അമ്മായിയെ കാണിക്കാന് കൊണ്ട് പോയി. അമ്മായി നോക്കിയിട്ട് 3 ചെറിയ പൊതികളിലായി ഹോമിയോപൊതി പൊതിഞ്ഞ് തന്നു. 2 ദിവസം മരുന്ന് കഴിച്ച ശേഷം അമ്മ എന്നെ വാഷ് ബെയ്സിന്റെ അടുത്ത് കൊണ്ട് പോയി...മൂക്ക് നന്നായി ചീറ്റാന് പറഞ്ഞു. ഞാന് ഒരു ഒന്ന് ഒന്നര ചീറ്റ് അങ്ങു ചീറ്റി. ആ ചീറ്റലില് മൂക്കില് നിന്ന് ഒരു കുഞ്ഞ് ബോള് പോലെ എന്തോ ഒന്ന് തെറിച്ച് വാഷ്ബെയ്സനില് വീണു. അമ്മയല്ലേ ആള്...ഉടന് തന്നെ അത് കുത്തി പൊക്കി സമഗ്ര പരിശോധന നടത്തി. അത് എന്തായിരുന്നെന്നോ...തിരുവല്ല-വെണ്ണിക്കുളം ബസ് ടിക്കറ്റ്. അമ്മയുടെ കൈയില് നിന്നും ആ ടിക്കറ്റ് വാങ്ങിച്ചപ്പോള് അമ്മ പറഞ്ഞു..ടിക്കറ്റ് കളയല്ലേ..സൂക്ഷിച്ചു വെയ്ക്കണേയെന്ന്..അപ്പയുടെ കൂട്ട് ഷര്ട്ടിനു പോക്കറ്റില്ലാത്ത ഞാന് അതങ്ങ് സൂക്ഷിച്ച് വെച്ചു...സ്വന്തം മൂക്കിലേക്ക്... ദൈവമേ, സ്വന്തമായി പോക്കറ്റില്ല്ലാത്ത എനിക്ക് ടിക്കറ്റ് സൂക്ഷിക്കാന് ‘നവദ്വാരങ്ങള്’ തന്നതിനു നന്ദി. അമ്മ പറഞ്ഞതു അനുസരിച്ചതു കൊണ്ട് ഉണ്ടായ ബുദ്ധിമുട്ടുകളും കഷ്ടപ്പാടുകളും അന്നാണു എനിക്കു മനസ്സിലായതു. ഈ ഒറ്റ യാത്ര കൊണ്ട് എന്റെ മനോഹരമായിരുന്ന മൂക്ക് മുന് പ്രധാനമന്ത്രി നരസിംഹറാവുവിന്റെ മൂക്ക് പോലെ ആയി. ഇപ്പോള് നിങ്ങള്ക്ക് മനസ്സ്സില്ലായില്ലേ ഞാന് കുഞ്ഞിലെ മുതലെ അപ്പനും അമ്മയും പറയുന്നത് വള്ളി പുള്ളി വിടാതെ അനുസരിച്ചു നടക്കുന്ന നല്ല ഒരു പയ്യനാണെന്ന്..... ഇനിയെങ്കിലും നിങ്ങളും എന്നെ നോക്കി പഠിക്ക് മക്കളേ....
സത്യം പറയട്ടെ.... കാലം ഇത്രയും കഴിഞ്ഞിട്ടും, ബസ്സില് കയറി ‘ടിക്കറ്റ് സൂക്ഷിക്കുക’ എന്ന ആ ബോര്ഡ് കാണുമ്പോള് തന്നെ എന്റെ മൂക്കില് എവിടെ നിന്നോ ഒരു ചീഞ്ഞ Smell അടിക്കും...അപ്പോള് പിന്നെ അമ്മയുടെ കാര്യം എടുത്ത് പറയണോ....
ഈ കഥയിലെ ഹോമിയോ അമ്മായി ആണിതു..
Posts
